Σπουδαίος τραγουδιστής της καθεαυτής λαϊκής μας μουσικής, ο Νίκος Σαραγούδας (γεννημένος το 1933 στα Σπάτα), εξελίχθηκε ωστόσο και αναγνωρίστηκε ακόμη περισσότερο ως ένας από τους πιο σημαντικούς Έλληνες δεξιοτέχνες στο ούτι, παρότι ξεκίνησε τη μουσική του σταδιοδρομία με την κιθάρα και… άργησε ουσιαστικά να έρθει σε επαφή με το όργανο που τον έκανε γνωστό ακόμη και έξω από τα όρια της Ελλάδας. Μάλιστα αυτό συνέβη μόλις στα τέλη της δεκαετίας του ’60, στο Καφενείο των Μουσικών, σε μία περίοδο όπου τα «Σαντουροβιόλια» είχαν αποκλειστεί από τις λαϊκές ορχήστρες, το ρεμπέτικο είχε κάνει τον μεγάλο κύκλο του και παντού κυριαρχούσε το νέο λαϊκό τραγούδι με το μπουζούκι σε κυρίαρχο ρόλο. Στο Νίκο Σαραγούδα και στη επιμονή και την αγάπη του γι’ αυτή τη μουσική, οφείλουμε, λοιπόν, σε μεγάλο βαθμό το ότι το ούτι κατάφερε να αντέξει μέσα στο χρόνο και να πάρει τη θέση του και στη σύγχρονη  εποχή της ελληνικής δισκογραφίας. Όλα αυτά βεβαίως με τη μεγάλη συνδρομή της συντρόφου του στη ζωή και το πάλκο, Γιασεμή, που Σμυρνιά ούσα και από τους δύο της γονείς μετέφερε και  απέδωσε αυτούσιο το Μικρασιάτικο τραγούδι τις τελευταίες 4 δεκαετίες αποτελώντας πηγή έμπνευσης για τις νεότερες γενιές.